Nietypowe objawy alergii u dzieci

  • bóle głowy
  • bóle brzucha
  • suchość skóry
  • nietypowe wędrujące wysypki
  • niedrożność nosa
  • przewlekle zapalenie zatok obocznych nosa i czołowych
  • nawracające zapalenie migdałków i gardła
  • nawracające zapalenie spojówek
  • nawracające zapalenie krtani (pseudokrup, laringitis recidivans)

U małych dzieci od 0-7 lat z utrzymanym pierścieniem Waldeyera często mogą być rozpoznawane wirusowe zapalenia migdałków i zapalenia gardła i co za tym idzie może być stosowane leczenie antybiotykami. Ze względu na nie infekcyjną przyczynę schorzenia antybiotykoterapia nie przynosi oczekiwanego rezultatu lub efekt jest krótkotrwały. Często również schorzenie ma przebieg nawrotowy w zależności od emisji alergenów.

Copyright by Ewa Rachwał-Kleinrok

 

Wskazane postępowanie przy nawracających zapaleniach gardła i zatok u dzieci:

  • analiza przypadku
  • analiza wyników dotychczasowych badań laboratoryjnych
  • OB, leukocytoza ze skalą Arneta-Schillinga
  • wymaz z gardła i z nosa z lekoopornością ( 2 tygodnie po Ew. antybiotyku)
  • w zależności od wymazu włączenie leczenia
  • w przypadku znacznej patologii w wymazie leczenie autoszczepionką
  • leczenie przeciwalergiczne wspomagające
  • wykonanie testów w celu wykrycia alergenów
  • w przypadku rozpoznania alergenu włączenie celowanego leczenia przeciwalergicznego
Copyright © Ewa Rachwał-Kleinrok

Tiki

Według definicji ICD-10 tik jest nie poddającym się działaniu woli nagłym, szybkim, nawracającym, nierytmicznym stereotypowym ruchem lub wokalizacją. Tiki cechuje nagły początek, nie służą żadnemu celowi, zazwyczaj znikają we śnie. Pacjent nie może oprzeć się tikom, choć może opanować je na pewien czas. Zaburzenia te w zależności od stopnia nasilenia i ciężkości objawów w różnym stopniu utrudniają lub dezorganizują funkcjonowanie chorego dziecka. Tiki występują wyraźnie częściej u chłopców niż u dziewcząt często występują rodzinnie.
W tej grupie zaburzeń występują trzy podgrupy:

  • tiki przemijające
  • przewlekłe tiki ruchowe lub głosowe
  • zespół tików głosowych i ruchowych (zepół Gillesa de la Tourette’a)
Copyright © Irena Namysłowska „Psychiatria dzieci i młodzieży”

Alergeny wywołujące różne objawy kliniczne.

 

Wziewne - kurz, roztocze, sierść zwierząt, pióra, pyłki roślin, grzyby pleśniowe i inne.

Objawy kliniczne:

  • kaszel, napadowa duszność
  • nieżyt nosa sezonowy lub całoroczny
  • zapalenie spojówek
  • wyprysk, pokrzywka
  • objawy ze strony przewodu pokarmowego

 

Pokarmowe – mleko, jajko, ryba, pszenica, owoce cytrusowe, orzechy, niektóre jarzyny, czekolada i inne.

Objawy kliniczne:

  • biegunka, wymioty, ból brzucha, wzdęcia, zaparcie, upośledzenie łaknienia
  • pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wyprysk
  • napady duszności, kaszel, kichanie, wydzielina z nosa
  • bóle głowy
  • zaburzenia zachowania, zespól zmęczenia
  • wstrząs anafilaktyczny

 

Iniekcyjne – leki, jady owadów

Objawy kliniczne:

  • wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktoidalne
  • obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rumień wielopostaciowy
  • napady astmy

 

Kontaktowe – nikiel, chrom i inne

Objawy kliniczne:

  • wyprysk kontaktowy

 

Copyright © Bolesław Górnicki „Vademecum”

Gorączka.    

Jest jednym z częstszych objawów chorobowych u dzieci. Jest związane z faktem, ze że znaczącą część patologii wieku rozwojowego stanowią choroby zakaźne. Gorączka może powstać również z innych przyczyn. Wysokość gorączki nie zawsze jest wykładnikiem ciężkości przebiegu choroby. Niekiedy wzrostowi gorączki towarzyszą dreszcze lub drgawki.
Gorączka jest to podwyższenie temperatury ciała powyżej 38° C, a gorączkę powyżej 40-41° C określa się jako nadmierną (hyperpyrexia, hypertermia). Temperaturę ciała wyższą od normalnej, lecz nie przekraczającą 38° C nazywamy stanem podgorączkowym (status subfebrilis).

W przebiegu choroby można obserwować okres narastania gorączki (w tym okresie najczęściej pojawiają się dreszcze), okres szczytu (utrzymuje się zwykle kilka dni), a następnie okres obniżania się gorączki (obniża się stopniowo czyli litycznie albo od razu wraca do normy). Nagły spadek gorączki w ciągu kilku godzin połączony jest ze zlewnymi potami. Jest to równocześnie przełom w przebiegu choroby i zmiana w kierunku poprawy.
Ponowne podwyższenie gorączki lub nawrót gorączki po dłuższym okresie bezgorączkowym mogą być związane z zaostrzeniem procesu chorobowego lub powikłaniem.
Częste stany gorączkowe mogą wynikać ze zwiększonej zapadalności na choroby zakaźne w następstwie niedoborów immunologicznych.

Copyright © Bolesław Górnicki „Vademecum”

 

Zaburzenia psychotyczne w okresie adolescencji-wstęp

Zaburzenia psychotyczne to stany chorobowe, w których występują urojenia, omamy, zaburzenia świadomości i duże zaburzenia emocji i nastroju połączone z zaburzeniami myślenia i aktywności złożonej. Są one wyrazem głęboko zaburzonego kontaktu z rzeczywistością lub poważnych zakłóceń w testowaniu rzeczywistości przez jednostkę. Przy tak szerokiej definicji zaburzeń psychotycznych mówimy o dużej grupie zaburzeń niejednorodnych pod względem etiologii, patomechanizmu i objawów chorobowych.

Psychiatria dzieci i młodzieży zmaga się z problemem diagnozowania zaburzeń psychotycznych u osób w okresie intensywnego rozwoju fizycznego i emocjonalnego, a więc na tle specyficznej dynamiki rozwojowej.

Proces diagnostyczny wymaga zebrania bardzo wnikliwego wywiadu rozwojowego i rodzinnego, analizy dynamiki procesów rozwojowych na poziomie indywidualnym i rodzinnym, badania przedmiotowego oceniającego nie tylko stan neurologiczny, ale i ogólny stan zdrowia i stadium rozwoju fizycznego dziecka oraz obserwacji dziecka pod kątem funkcjonowania w różnych sferach, w tym w domu, w szkole, w grupie rówieśniczej, w zakresie dbania o własne potrzeby. Ocena charakteru objawów psychotycznych wymaga dodatkowo analizy okoliczności pojawienia się objawów, ich nasilenia, trwałości utrzymywania się i stopnia, w jakim zakłócają one funkcjonowanie dziecka.

Cdn.

Copyright © Irena Namysłowska, Zofia Bronowska „Psychiatria dzieci i młodzieży”

 

Choroby pasożytnicze – owsica.

Owsica jest wywołana przez Enterobius vermicularis (owsik).
Najczęściej występuje w zbiorowiskach dziecięcych, a także rodzinnie.
Zarażenie następuje przez połknięci jaj inwazyjnych od osób zakażonych lub od siebie (autoinwazja). Jaja pasożyta mogą znajdować się w kurzu, na rękach, za paznokciami. Zarażenie następuje bardzo łatwo. Pasożyty żyją w jelicie cienkim, ślepym, grubym oraz w odbytnicy. Jajo staje się inwazyjne po 2-4 godzinach po złożeniu, a cykl rozwoju pasożyta wynosi 4-6 tygodni.
O b j a w y: przebieg bezobjawowy lub świąd odbytu, sromu, bezsenność, moczenie. Jako powikłanie wtórne występują objawy zakażenia.
B a d a n i e: wykrycie pasożyta metodą przylepiania jaj na przezroczysty celofan i badanie mikroskopowe.

 

Copyright © Bolesław Górnicki „Vademecum pediatrii”

Nadpobudliwość dziecięca

Jest to określenie potoczne używane często przez rodziców lub opiekunów w stosunku do swoich dzieci. Oznacza to zwiększoną ruchliwość, trudności w skupieniu uwagi, nadmierne reakcje nieadekwatne do bodźca (mały bodziec-duża reakcja), nerwowość i trudności w opanowaniu się.

Jak łatwo sobie wyobrazić dziecko takie łatwo stwarza problemy wychowawcze i szkolne, a także źle funkcjonuje w grupie.

Pewne formy nadpobudliwości są zakwalifikowane w systemie ICD jako zaburzenia sfery psychicznej np. jako zaburzenia zachowania i emocji, zespoły nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) z natury rzeczy wymagające postępowania specjalistycznego.

Nadpobudliwość dziecięca

Ważne jest rozpoznanie problemu w miarę wcześnie i skuteczne przeciwdziałanie zaburzeniom zanim potencjalny pacjent wywoła niekorzystne reakcje w środowisku domowym, w szkole, w grupie rówieśniczej.

Często pierwszy kontakt z terapeutą lub lekarzem następuje z polecenie szkoły, pedagoga lub psychologa szkolnego, innych rodziców, czasem poszkodowanych dzieci (bójki, agresja),a nawet policji w przypadku jej interwencji. Oczywiście jest to dużo za późno i wtedy leczenie i postępowanie terapeutyczne trwa odpowiednio dłużej.

Porady dotyczące nadpobudliwości dziecięcej, pomogą określić szkodliwe czynniki a uzyskane wskazówki będą podstawą do dalszego leczenia.

Aktualnie obowiązujący bardzo liberalny system wychowawczy sprzyja występowaniu różnych zaburzonych zachowań, które nie są sensu stricto chorobą, ale wymagają interwencji dorosłych. Są to najczęstsze przypadki, z którymi zgłaszają się do mnie pacjenci.

Inne czynniki szkodliwe czynniki powodujące nadpobudliwość to często: choroba monitorowa (nadmierny kontakt z komputerem lub telewizorem), brak ruchu, w tym ruchu na świeżym powietrzu, brak zajęć i przebywania w grupie rówieśniczej (oprócz szkoły), które głównie powodują rozwój społeczny dziecka itd.

Kategoryczne, jasno sformułowane i konsekwentnie przestrzegane zasady wychowawcze są skutecznym środkiem zapobiegającym występowaniu "zaburzeń zachowania i emocji" oraz stabilizującym ewentualne reakcje nadpobudliwe u dzieci i młodzieży.

Nadpobudliwość dziecięca to reagowanie niewspółmiernie do bodźca.
Znaczy to, że dziecko z nadpobudliwością dziecięcą prezentuje natychmiast po bodźcu pełny zespół objawów dla niego charakterystycznych.
Nadpobudliwości dziecięcej towarzyszy nietrzymanie emocji i brak dystansu do otoczenia i dorosłych. Jednym słowem dziecku z nadpobudliwością dziecięcą jest wszystko jedno gdzie i z kim jest- zawsze zachowuje się tak samo po wystąpieniu bodźca.
Nadpobudliwość dziecięca jest uciążliwym stanem reaktywności, ogranicza znacznie funkcjonowanie dziecka i rodziny, a wtórnie powoduje utrwalone patologiczne standardy reagowania.
Często pacjent nieleczony z nadpobudliwością w wieku dziecięcym ma duże trudności w funkcjonowaniu w życiu dorosłym.
Problem nadpobudliwości dziecięcej jest istotny tak jak dla jednostki (nadpobudliwe dziecko) jak i dla grupy (przedszkole, szkoła, grupa rówieśnicza, praca, a także małżeństwo, rodzina, przyjaciele).

Jakie powinno być postępowanie w przypadku nadpobudliwości dziecięcej?

Najpierw oczywiście diagnoza czyli postawienie właściwego rozpoznania.
Nadpobudliwość dziecięcą diagnozuje kolejno: pedagog w przedszkolu lub szkole, potem psycholog i psychiatra dziecięcy.

Ważne jest prawidłowe rozpoznanie nadpobudliwości dziecięcej, a szczególnie jej przyczyny. Przyczynowe leczenie nadpobudliwości dziecięcej jest najbardziej
skutecznym postępowaniem i daje dość szybką poprawę w funkcjonowaniu.


Autor Ewa Rachwał-Kleinrok

Problemy wychowawcze

Rodzice, którzy zgłaszają się do gabinetu psychiatry ze swoim dzieckiem bardzo często podają jako główną przyczynę wizyty trudności wychowawcze.
Dalsze pytania odkrywają szeroki zasięg objawów i ich złożoną naturę.
Wychowanie jest to kształtowanie osobowości rozwijającego się dziecka zgodnie z określonymi zasadami, które są konsekwentnie egzekwowane. Zadanie trudne, współcześnie realizowane w sposób niepełny, a co za tym idzie nieefektywny. Jeżeli nie są dokładnie sprecyzowane podstawy i zasady wychowawcze to niemożliwy jest proces wychowania.
Problemy wychowawcze mają wszyscy dorośli, którzy kontaktują się z dziećmi niepodporządkowanymi wymaganym zasadom.

Konsultacja ze specjalistą i podjęte kroki zaradcze są warunkiem niezbędnym do właściwego procesu związanego z rozwiązywaniem problemów wychowawczych.

problemy wychowawczeCzęsto zgłaszane skargi to:

  • dziecko mnie nie słucha
  • dziecko nie słucha nikogo w tym nauczycieli i innych ważnych dorosłych
  • dziecko robi co chce i jak chce
  • dziecko nie hamuje swoich zachowań nawet przy obcych (sklep, znajomi)
  • dziecko jest agresywne słownie i czynnie w stosunku do rodziny, a nawet obcych
  • szkoła mówi, że trzeba coś z tym zrobić
  • nie ma dla dziecka autorytetu lub jest to jedna, często nieoczekiwana osoba np. wujek, babcia, sąsiadka, czasem jedna nauczycielka w szkole itd.

Zapobieganie tym problemom zaczyna się w momencie urodzenia dziecka i trwa całe młode, a często i dorosłe życie. Najpierw wychowują rodzice, potem obcy ludzie i instytucje (praca, studia).
Wystąpienie problemów wychowawczych wymaga natychmiastowego działania najpierw na terenie domu potem u psychologa lub psychiatry.

Problemy wychowawcze ma większość rodziców i opiekunów tylko często radzą sobie z tym sami. Z problemami wychowawczymi zgłaszają się często dorośli po długim okresie ich trwania, kiedy to niestety zaburzenia zachowania utrwalają się.

Problemy wychowawcze z dziećmi są często łatwo widoczne dla osób obcych lub z najbliższego otoczenia. Od otoczenia i naszych wzajemnych relacji zależy czy nam powiedzą o tych problemach wychowawczych i jak my jako rodzice zareagujemy na uwagi o problemach wychowawczych naszych dzieci.

Często widzimy w sklepach, na ulicy, w kościele itd. dzieci, które ewidentnie mają problemy wychowawcze i jasne jest dla nas jako osób obcych, że rodzice sobie nie radzą z problemami swoich dzieci. Myślą oni, że dzieci z tego wyrosną i zmądrzeją same.

Otóż nic bardziej błędnego - proszę pamiętać, że wszystkie zachowania, w tym i problemy wychowawcze utrwalają się szybko, dają przewagę dzieciom a potem nastolatkom nad rodzicami i generują podobne zachowania poza domem.

Najważniejszym miejscem "poza domem" jest szkoła, gdzie problemy wychowawcze z dziećmi i młodzieżą występują coraz częściej. Szkoła sobie z tym nie radzi mimo systemu doradczego tj. pedagoga szkolnego i psychologów.

Najlepszym sposobem, aby przerwać ten proces jest natychmiastowe włączenie określonych zasad wychowawczych na terenie domu i podobnych na terenie szkoły, aby zapobiec potęgowaniu się problemów.

Psychiatra dziecięcy

Psychiatria dzieci i młodzieży zajmuje się zaburzeniami sfery psychicznej i emocjonalnej nieletnich (1-18r.ż.)

Psychiatra dziecięcyJest to ogólne określenie, które pozwoli przybliżyć Państwu jako rodzicom lub opiekunom problemy psychiczne dzieci lub podopiecznych. Wydawałoby się, że dzieci i młodzież powinna być psychicznie zdrowa, a nawet jeśli wystąpią zaburzenia to powinny szybko minąć (samoistnie lub po krótkim leczeniu).

Rzeczywistość jest inna - mamy często do czynienia z zaburzeniami, które wymagają leczenia farmakologicznego i długotrwałej terapii psychologicznej często terapii rodzin.

Oczywiście najczęściej występujące zaburzenia nie są ciężkimi chorobami psychicznymi, ale wymagają odpowiedniego postępowania (leczenia farmakologicznego i psychoterapii).
Najważniejsze jest prawidłowe rozpoznanie, potem leczenie i odpowiednie prowadzenie pacjenta przez czas potrzebny do wyleczenia.

Często do postawienia rozpoznania niezbędna jest hospitalizacja w oddziale psychiatrycznym dla dzieci lub młodzieży.
Moja strona daje Państwu możliwość zadania pytania i szybkiego uzyskania kompetentnej odpowiedzi, co pozwoli Państwu ukierunkować odpowiednio postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne tj. zgłosić się do odpowiedniego specjalisty lub placówki. Otrzymane porady psychiatryczne dotyczące Państwa dziecka pomogą w podjęciu dalszych kroków związanych z dalszym leczeniem.

Psychiatria dzieci i młodzieży jest specjalizacja deficytową i szybki dostęp do psychiatry dziecięcego jest trudny. Oczywiście w przypadkach nagłych mogą Państwo zgłaszać się do Izby Przyjęć Szpitala Psychiatrycznego, ale jak wiadomo mi z praktyki jest to ostateczność.
Moja autorska strona daje Państwu możliwość szybkiego przybliżenia problemu oraz uzyskania porad dotyczących jego rozwiązania. Pozwoli Państwu szybko odnaleźć kierunek dalszego działania i uspokoi wyobraźnię, często nadmiernie pobudzoną licznymi niezrozumiałymi informacjami z internetu.

Copyright © Ewa Rachwał-Kleinrok

 

W kompetencjach psychiatry dziecięcego leży również leczenie i prowadzenie terapeutyczne pacjentów z zaburzeniami rozwoju intelektualnego (upośledzenie umysłowe), autyzmu wczesnodziecięcego oraz następstw psychicznych w chorobach organicznych(np. mózgowe porażenie dziecięce, padaczka, cukrzyca młodzieńcza itd.)

Potrzeba interwencji psychiatry dziecięcego istnieje też w przypadku uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego z innych zewnętrznych przyczyn np. powypadkowych(często wypadki rowerowe i potrącenia).

Jak widać jest to bardzo szeroki wachlarz schorzeń i zaburzeń, które mogą być skutecznie leczone przez psychiatrę dziecięcego.

Dla Państwa jako rodziców lub opiekunów istotna jest ta informacja, ponieważ czas trwania choroby lub uszkodzenia po urazie jest bardzo istotny dla efektywnego leczenia. Jednym słowem im wcześniej psychiatra dziecięcy skonsultuje dziecko tym szybciej ustąpią objawy i wdrożony proces leczniczy będzie skuteczniejszy. Czas jest istotny dlatego, że utrwalenie się objawów np. lękowych czy nerwicowych wydłuża istotnie proces leczniczy.

Pacjenci z upośledzeniem umysłowym oraz autyzmem powinni być pod opieką psychiatry dziecięcego na stałe, z wizytami w zależności od potrzeb, ale nie rzadziej niż 1 x w roku. Ważny jest tutaj okres dojrzewania, w którym najczęściej występuje pogorszenie stanu pacjenta i nasilenie zaburzeń już istniejący oraz pojawienie się nowych objawów.

 

Copyright © Ewa Rachwał-Kleinrok